سر خوش زسبوي غم پنها ني خويشم
چون زلف تو سرگرم پريشاني خويشم
در بزم وصال تو نگويم ز كم وبيش
چون آينه خو كرده به حيراني خويشم
يك چند پشيمان شدم از رندي ومستي
عمريست پشيمان ز پشيماني خويشم
از شوق شكر خند لبش جان نسپردم
شرمنده جانان ز گران جاني خويشم
بشكسته تر از خويش نديدم به همه عمر
افسرده دل از خويشم وزنداني خويشم
هر چند " امين " بسته دنيا نيم اما
دل بسته ی ياران خراساني خويشم
