شهره ی شهرم و آوازه ی این راسته ام  

                                               کزازل من ز سر کوی تو بر خاسته ام

گر چه تن را  نسزد  مخمر  و  آواره کنم   

                                             باده را در هوس عشق رخت کاسته ام

شرم من نیست که دربتکده دل باخته ام 

                                              که به لطف وکرمت بنده ی پیراسته ام

عشوه ها می کنم ازحسن تو بر زاهد پیر 

                                             که به میخانه ی غم جام زتوخواسته ام

حافظا  در  سخنت  راز  جهان  می بینم 

                                                که ازآن  شعرنکو این غزل آراسته ام 

                     عاشق و رند و نظربازم و می گویم فاش 

                     تا  بدانی  که به چندین  هنر آراسته ام